کسی که حرف دلش را نگفت من بودم

دلم برای خودم تنـــــگ می شود آری

همیشه بی خبر از حــال خویشتن بودم

نشد جواب بگیرم ســــــــــلام هایم را

هر آنچه شیــــــفته تر از پی شدن بودم

چگونه شرح دهم عمق خستگی ها را

اشاره ای کنم انگار کوه کـــــــــن بودم

من آن زلال پرستم در آب گــند زمان

که فکر صافی آبی چنین لــــــــجن بودم

غریب بودم و گشتم غریــــــــــــب تر

دلم خوش است که درغربت وطن بودم